Kiezen
In een serie over werkende mensen van boven de negentig jaar in weekblad Elsevier, vertelt een oud Raad van State-lid, over de economische situatie in Nederland tussen de twee wereldoorlogen. “Er was niet veel, je had niet veel en je kon niet veel. Maar of de mens heden ten dage gelukkiger is met zoveel keus?”
Nu is het welzijnniveau in Nederland ontegenzeggelijk verbeterd in de laatste 100 jaar, maar toch heeft de nog actieve jurist een goed punt. Er is een overvloed aan keus. En als het er niet is, dan creëren we het wel. Zo was er de flauwekul van de verkiezingen van de beste politici van het jaar. In 2007 mochten we van vijf verschillende edities genieten. Kiest u maar raak. En dan onlangs het beste tv-moment van jaar. Een vakjury (!) en sms-end Nederland kozen in een groots tv-gala vol met BN-ers voor de façade rondom de Grote Donor Show en een fulminerende Hans Teeuwen. We kiezen we uit Idols, de Next Topmodel, de Gouden Kooi, Expeditie Robinson. We krijgen er geen genoeg van.
Ook op de arbeidsmarkt valt er voor de werknemer steeds meer te kiezen. Maar voor de werknemer minder. Terwijl men zich in de achterhoede van de arbeidsverhoudingen het hoofd breekt hoe je mensen netjes en zonder nodeloze rompslomp buiten de poort kunt krijgen, is men in de voorhoede bezig met de vraag hoe je mensen krijgt en binnen houdt. Niet alleen in het onderwijs, maar eigenlijk in alle sectoren. Er is steeds meer keus. De eerste scholen die mensen lokken met flexibelere werktijden en laptop bestaan al. Met de uitreding van duizenden leerkrachten voor de boeg zal de leerkracht straks nog meer keus krijgen. In de zoektocht naar nieuw personeel en de strijd om bestaand personeel te behouden, geven organisaties steeds meer aandacht aan de secundaire arbeidsvoorwaarden.
Maar wat wil de Nederlandse werknemer dan? Die nieuwe iPhone of toch een riante bonus?
Uit de Salary en Benefits Guide 2007-2008 komt een opmerkelijk resultaat. De meest gewaardeerde secundaire arbeidsvoorwaarde is de reisvergoeding. Nederlanders hechten hier gemiddeld meer belang aan, 56 procent, dan het Europese gemiddelde (42 procent).
Andere trends zijn flexwerken, kinderopvang en zorgverzekering. Het lijkt erop dat de hiermee meer aandacht is voor de balans van werk en privé.
Helaas zegt het onderzoek niets over de onderwijssector als zodanig. Maar we weten allemaal waar onderwijspersoneel behoefte aan heeft: zeggenschap over het werk, autonomie, minder werkdruk en een beter salaris. De komende weken organiseren we
12 bijeenkomsten voor onze leden in het land. Ook daar kunnen zij kiezen, wat accepteren we uit het Actieplan leerkracht van Nederland en wat niet.
Dat werknemers de behoefte aan een betere balans tussen werk en privé verkiezen boven een extra bonus, verrast me geenszins. Een goed evenwicht tussen het werkzame leven en privédomein, daar hebben we echt wat aan.
Dat zal de krasse senior uit de Elsevier vast met me eens zijn.
29 January 2008 at 18:41
HERE WE GO AGAIN!!!
Is het niet de hoogste tijd dat de AOB eens stopt met deze flauwe recenties???
A) Heb ik zelf geen geld om de Elsevier te kopen.
B) Heb ik geen tijd om dergelijke bladen te lezen op het werk. We staan voor de klas te buffelen.
C) Begin me hevig te ergeren aan dit soort klaagzangen op artikelen.
D) Vraag mij af wat de AOB medewerkers doen voor ons leden.
Dure bladen lezen, stukjes schrijven, kopjes koffie drinken en dan hup de bedrijfskantine in want we hebben het zo zwaar??? En maar klagen dat het onderwijs personeel betere arbeidsvoorwaarden moet krijgen.
E) Ga eens wat nuttigs doen, laat je omscholen tot leerkracht. Haal je vast de 90 jarige leeftijd mee. Genoeg tijd om dan leuke, boeiende stukjes te schrijven uit je onderwijs loopbaan. Ik denk dat ik het niet meer mee zal maken…..het is een beroep dat slecht is voor je gehele lichamelijke/geestelijke welbevinden.
30 January 2008 at 00:04
Docenten betalen naar kennis. Waarom maken we een onderscheid tussen VMBO, HAVO en VWO leerlingen? Hoeft niet wanneer je voor de klas komt te staan. Wanneer je het onderwijs in gaat, maakt je opleidingsniveau immers niets uit.
2 February 2008 at 23:06
Hallo Walter,
leuk stukje! Veel succes met de gesprekken op het ministerie.
groet uit Emmen.
2 February 2008 at 23:17
Hallo,
die Marcel toch. Altijd maar buffelen “ik heb geen tijd om bladen te lezen”. Ergert zich aan klaagzangen….Hahaha wel tijd om columns te lezen….
En je hebt het zooooooo zwaar.
O nee, Marcel klaagt niet hoor, deze buffelaar -geen geld voor een tijdschrift- doet iets in het onderwijs, arme collega’s, arme leerlingen.
Ga zo door zielige man: laat je gaan op deze weblog………
6 February 2008 at 20:06
Beste Janneke,
Bedankt voor het heldere oordeel aangaande mijn reactie(s)! Als je het zo graag wil weten…Ik heb veel plezier in mijn werk met de kinderen en een goed contact met collega`s en ouders.Ik voel mij zeker niet zielig of ongelukkig in het werk!!! Maar het is wel gemakkelijk een oordeel te vellen over iemand die je niet kent. Dus speciaal voor jou: Ik werk in het speciaal p.o onderwijs met kinderen met een stoornis in het autistisch spectrum en daarbij aanverwante gedragsproblemen. Een zeer uitdagende, maar moeilijke baan. gelukkig heb ik na mijn opleidingen SPH (HBO), Pabo(HBO) en Drs. Orthopedagogiek (universitair). Bovendien heb ik voorheen gewerkt met verstandelijk gehandicapten. Ik heb een uitgebreide beroeps ervaring opgedaan. En toch gekozen voor het leraar zijn. Waarom??? Omdat ik meer een praktijk mens ben. Iedere werkgever zou zo`n leerkracht willen hebben, nagenoeg nooit ziek,(even afkloppen) en man ga probleemgedrag niet uit de weg etc. Ik verlang geen pauzes, werk van 8:15 tot 15:00 uur non-stop met deze leerlingen. Dit om ze zoveel mogelijk begeleiding en structuur te bieden gedurende de dag.Ik zeur en klaag niet op m`n werk, doe waarvoor ik aangenomen ben.
Mag ik dan even mijn ongezouten kritiek geven jegens de vakbond die ons als leerkracht dient bij te staan??? En waarvoor ik en jij o.a een contributie betalen… Om de erkennig van het beroep leerkracht terug te verkijgen???
“Kennen zij het gevoel als je als leerkracht een jongetje van 7 jaar moet fixeren omdat hij vanwege zijn onrust in zichzelf anders het hele lokaal en zichzelf en anderen gaat verbouwen?”
Ik lees nooit een schrijven over het feit dat kinderen met dit soort problemen onderwijs wel/niet moeten krijgen??? Maar goed dit is bijzaak, dan lees ik dat soort goed bedoelde verhalen van de vakbond en denk……..met zovelen anderen als je de reacties terug leest, zijn er geen belangrijkere zaken om het onderwijs krachtiger te maken dan het recenseren van tijdschriften en t.v programma`s. Dus wie is hier het zielige mannetje met zijn verbitterde schrijven ???
13 February 2008 at 13:53
Walter, dat mensen hun reiskostenvergoeding belangrijk vinden, zegt me niets over de sector als geheel. En jij bent verantwoordelijk voor (het grootste deel van) de sector als geheel. Toch buig jij je hier niet over de grootste problemen binnen de sector, maar over de reiskostenvergoeding. Dat is niet erg slim.
“Er valt voor de werknemer steeds meer te kiezen. Maar voor de werknemer minder.” Het erge is dat ik deze typefout niet weet op te lossen. Wat wil jij als AOB-voorzitter nu eigenlijk?
“Terwijl men zich in de achterhoede van de arbeidsverhoudingen het hoofd breekt hoe je mensen netjes en zonder nodeloze rompslomp buiten de poort kunt krijgen, is men in de voorhoede bezig met de vraag hoe je mensen krijgt en binnen houdt.” Een werkelijk bijzonder cryptische zin. Wie dit cryptogram weet op te lossen, weet *Wat Walter Wil*. Kennelijk zijn er lieden die ‘mensen buiten de poort willen krijgen’. Wie dan? Onbekwame beunhazen, die doen meer kwaad dan goed, en die zou ik dus graag buiten de poort krijgen. Voor mijn eigen kinderen bijvoorbeeld. Plaatst mij dat in Walters ‘achterhoede’?
Sinds de wet-BIO vinden choolleiders het fantastisch dat ze beunhazen kunnen aanstellen, zonder dat de Inspectie zeurt, en dat doen ze dan ook massaal. is het in Walters optiek zo dat zij ‘de mensen proberen binnen te houden’?
Met zo’n beroepsvertegenwoordiger als vriend heb je geen vijanden nodig.