Onlangs schoof minister Ronald Plasterk aan bij het opinie- en debatprogramma Buitenhof. Dat was jarenlang zijn zondagse speelkwartiertje. Als tv-columnist mocht de wetenschapper vanaf de zijlijn vrijuit zijn pijlen afvuren op actuele issues. De ene keer op snedige en confronterende toon dan weer vol humor en origineel. Dat deed hij –zover ik de uitzendingen bekeek-  met verve en met zichtbaar plezier.

Maar ditmaal was zijn optreden niet zo vlekkeloos. De minister babbelde wel leuk, maar hij miste diepgang: hij wil de leraar centraal stellen, maar kondigt geen maatregelen aan, hij beweert dat het geld dat hij heeft additioneel is, maar geeft geen argumenten om dit te staven. Kortom, een brij van de goede bedoelingen. En de werknemers in het onderwijs prikken zo door deze goede bedoelingen. De werkelijkheid is weerbarstiger, sterker nog, onderwijspersoneel heeft zijn buik vol van goede bedoelingen.

Echte diepgang ontbrak en dat is jammer nu onderwijs meer dan ooit in de publieke belangstelling staat. Zet twee mensen uit het onderwijsveld aan de Buitenhoftafel en het wordt snel duidelijk dat de maatregelen bedacht op macroniveau in de praktijk -op schoolniveau dus- veelal anders uitpakken.

De interviewer vond het ook wel weer eens leuk dat Ronald langs kwam en zo kabbelde het onderonsje vriendelijk verder.

Er was zelfs afgesproken dat aan het eind van het interview een nieuwtje zou volgen. Nu dacht ik, en vele kijkers ongetwijfeld met mij,  ‘komt er extra geld voor onderwijs, is er een briljante oplossing voor het lerarentekort, gaat de Haagse stolp luisteren naar de bezwaren van de 1040 urennorm?’ Helaas! Niets van dat alles. Het Nationaal Historisch museum heeft een voorzitter en hij heet Atzo Nicolaï. “Partijgenoot!?” merkt de niet-uitgeslapen vragensteller op. Plasterk kopt de voorzet lachend trefzeker in. “Ja, partijgenoot van Mark Rutte, en heb je het over geschiedenis, dan heb je het over de VVD.”

Even zag ik daar weer de columnist Plasterk en dat was boeiender dan het gehele gestuntel daarvoor.